به راستى بنده‌اى صادق باشد و در طاعت و بندگى اخلاص داشته باشد ، خداوند با او دوست حقيقى مىشود ، دوستى كه دريا دريا آرامش به سوى انسان سرازير مىكند و هرگز به او خيانت نمىكند . به همين دليل رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمود : من خرج من ذل المعصية الى عز الطاعة ، آنسته الله عزّ و جل به غير انيس و أعانه به غير مال . « 1 » هركس از ذلت گناه بيرون رود و خود را به قلعهء عزت طاعت برساند خداوند متعال انيس او مىشود اگر چه تنها و غريب باشد و او را غنى مىكند اگر چه فقير و بىچيز باشد . در نتيجه آن‌چه از مقام انس بايد بدانيم عبارتند از : الف ) انس بدون حضور به بارگاه قرب حاصل نمىشود ، اگر چه قرب وجودى حق تعالى به همه يكسان است . ب ) انس آثار حضور خدا در دل است كه بعضا با كشف و شهود همراه است . ج ) انس فراخوان قلبى و درونى از جانب حق تعالى است كسانى كه قلب سالم و پاك ندارند مخاطب پيام حق تعالى واقع نمىشوند . د ) لذت انس ، سالك را به تلمق مىكشاند و اطاعت و بندگى او را عاشقانه و خالص مىسازد . و ) هركس به قلعهء طاعت برسد و دانش خود را به گناه آلوده نكند خداوند پيمان دوستى با او امضاء مىكند .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 75 ، ص 359 .